Zawodowy członek rady nadzorczej – kontynuacja
rss feed

Zawodowy członek rady nadzorczej – kontynuacja

Zawodowych członków rad nadzorczych nie spotykano dotychczas często w Stanach Zjednoczonych, mimo że ostatnio daje się zauważyć tendencja do wynagradzania roczną pensją członków rad nadzorczych z zewnątrz. Badania National Industrial Conference Board z roku 1949 wykazują, że 85’°/o kierowników przedsiębiorstw sprzeciwiało się zatrudnianiu zawodowych członków rad 35. Wydaje się, że ta opozycja wynika w dużym stopniu ze stosowania terminu „zawodowy” słyszało się opinie, że taki ekspert miałby tendencję do niepotrzebnego „mieszania się” w sprawy administracyjne przedsiębiorstwa. Trzeba jednak stwierdzić, że badanie obejmowało głównie kierownictwo wyższego szczebla i że dlatego opinia ta może być jednostronna i nacechowana niechęcią. W dalszych badaniach przeprowadzonych przez Conference Board w roku 1946 zastosowano inną terminologię. Tym razem nieco więcej niż połowa zapytywanych osób wypowiedziała się za włączeniem do rad pewnej liczby członków nie reprezentujących żadnego ugrupowania, którzy byliby zatrudnieni na podobnych stanowiskach w kilku niekonkurencyjnych spółkach i wynagradzani pensją roczną, a którzy jednocześnie mogliby poświęcić więcej czasu na działalność w radzie, niż to czyni przeciętny członek z zewnątrz 36.

W rzeczywistości nie wszystkie angielskie doświadczenia z zawodowymi członkami rad nadzorczych dały zadowalające wyniki. Niekiedy członkostwo w radzie i pensję z tym związaną stosowało się jako sposób wynagradzania członka rodziny któregoś z głównych akcjonariuszy lub jakiegoś arystokraty zatrudnionego w radzie dla podniesienia prestiżu przedsiębiorstwa miało to na celu reklamę przedsiębiorstwa za pomocą znanego nazwiska. Z drugiej strony w wielu przypadkach eksperci od zarządzania i różnych innych dziedzin działania przedsiębiorstw przyczyniali się do ich rozwoju.

Leave a Reply