Wzajemny stosunek organizacji formalnej do nieformalnej

Wzajemny stosunek organizacji formalnej do nieformalnej

Jak słusznie zauważa Barnard, istniejące związki nieformalne stanowią punkt wyjścia do tworzenia organizacji formalnych. Zanim można będzie ująć grupę w ramy organizacyjne i wytyczyć cel jej działania, musi istnieć informacja, związek oraz konkretny przedmiot działania. Ludzie poszukują związków oraz zadowolenia, które z nich wynika. Bodźce do szukania towarzystwa i uzasadnionego łączenia się w grupy i związki dla osiągnięcia jakichś celów niemożliwych do osiągnięcia przez jednostkę, stanowią punkt wyjścia dla tworzenia organizacji typu formalnego. Z chwilą, gdy grupa jest powiązana i skoordynowana i ma świadomy, wspólny cel działania oraz formalną strukturę organizacyjną dającą możliwość osiągnięcia tego celu, staje się ona organizacją formalną.

Organizacje formalne, jak słusznie zauważa Barnard, powodują powstawanie dalszych organizacji nieformalnych. Przykładami tego rodzaju organizacji nieformalnych są wzajemne powiązania kierowników, których nie da się ująć w schemacie organizacyjnym, niepisane reguły postępowania obowiązujące w danej organizacji, konkretne warunki pracy oraz uświęcone zwyczajami metody postępowania charakterystyczne dla każdej organizacji. Ponadto sam charakter organizacji stwarza warunki do tworzenia się małych .ugrupowań lub „związków”, których nie ma w schemacie organizacyjnym, a które rozwijają się wskutek podziału na komórki organizacyjne. Tak na przykład może to być grupa pracowników danego warsztatu produkcji, grupa pracowników inżynieryjno-technicznych, grupa pracowników z VI piętra lub „paczka” grająca w piątki czy w kręgle.

Leave a Reply