Tendencja do podejmowania decyzji jednostkowych
rss feed

Tendencja do podejmowania decyzji jednostkowych

Można tego w znacznym stopniu uniknąć, jeśli rola komisji będzie polegać na przedyskutowaniu i omówieniu problemów lub na przekazaniu informacji, a decyzja podejmowana będzie przez przewodniczącego komisji. Niebezpieczeństwo da się zmniejszyć i wówczas, gdy zręczny przewodniczący poprowadzi obrady według pewnego porządku. Jednakże jeśli komisja działa na którejkolwiek z tych dwu zasad, przestaje ona być grupą podejmującą decyzje.

Niezdecydoioanie. Działalność komisji, jak to zostało wyżej omówione, może być nacechowana brakiem zdecydowania. Czas konieczny dla dokładnego omówienia problemu, tendencja do dyskutowania z krańcowych punktów widzenia i odbiegania od tematu oraz trudność sprowadzenia wyników obrad do wspólnego mianownika powodują, że w przypadkach, gdy konieczne jest podjęcie decyzji, komisja nie spełnia swego zadania.

Tendencja do podejmowania decyzji jednostkowych. Jeśli komisja zostanie powołana w celu podjęcia decyzji, daje się nieraz zauważyć wśród jej członków — jako grupy — tendencja podejmowania decyzji jednostkowych. Już sam brak zdecydowania wśród członków komisji stwarza okazję przewodniczącemu lub innemu członkowi komisji o silnej indywidualności do narzucenia komisji własnych decyzji. Tego rodzaju postępowanie jest typowe dla wszystkich grup, a wynika stąd, że ludzie jako grupa idą za przywódcą jeśli grupa nie ma przywódcy, szybko wybiera go spośród swoich członków. Kiedy jednak wewnątrz grupy jednostka zacznie odgrywać rolę dominującą, zmieni się charakter komisji będącej dotychczas grupą równouprawnionych do podejmowania decyzji, a wyłania się z niej silna indywidualność, którą jest przywódca, zaś reszta grupy zamienia się w jego doradców i popleczników.

Leave a Reply