PROPONOWANY PROGRAM OCENY KIEROWNIKÓW NIŻSZEGO SZCZEBLA
rss feed

PROPONOWANY PROGRAM OCENY KIEROWNIKÓW NIŻSZEGO SZCZEBLA

Kierownicy niższego szczebla a kierownicy wyższego szczebla. Kierowników niższego i średniego szczebla można z dużą dozą słuszności nazwać „studentami na kursie dyrektorów” w tym sensie, że rozwijają oni w sobie umiejętności kierowania oraz dojrzewają w trakcie zdobywania doświadczeń. Jest rzeczą niezmiernie ważną, aby oceniać ich postępy wyodrębniając najważniejsze funkcje kierownicze i badając wydajność pracy grupy, którą kierują. Cechą charakterystyczną takiego sposobu oceny jest to, że te elementy wyodrębnić można dopiero po wybraniu danej osoby i przydzieleniu jej stanowiska kierowniczego. Kierownicy najwyższego szczebla natomiast już zdążyli wykazać swoje umiejętności w tym zakresie. Ocena ich pracy musi pójść innym torem i omówimy ją w następnym podrozdziale.

Ocena wstępna a ocena okresowa. W ocenie wstępnej uwzględnia się wartości kandydata, który nie miał dotychczas doświadczeń na stanowisku kierowniczym w danym przedsiębiorstwie. Dotyczy to osób, które pracują na stanowiskach niekierowniczych, osób, które pracowały w innych przedsiębiorstwach oraz absolwentów szkół rozpoczynających karierę. Tych kandydatów oceniać trzeba tak, aby można było określić, w jakim stopniu każdy z nich ma cechy charakterystyczne ułatwiające mu efektywne wykonywanie pracy kierowniczej. Ocena wstępna jest oceną walorów osobistych.

Z braku lepszego słowa okresową ocenę wszystkich kierowników przedsiębiorstwa nazywa się oceną rutyny. Ocenie tej podlegają wszyscy kierownicy od mistrza do naczelnego dyrektora, który zdobywa doświadczenia na najwyższym stanowisku. Nabywanie doświadczeń jest sprawą bardzo ważną. Przedsiębiorstwo spodziewa się, że kierownicy stopniowo doskonalą się i dlatego okresowo przeprowadza się ocenę ich postępów w pracy.

Leave a Reply