PROBLEMY WYNAGRADZANIA KIEROWNIKÓW CZ. II
rss feed

PROBLEMY WYNAGRADZANIA KIEROWNIKÓW CZ. II

Związek pomiędzy czterema najwyżej płatnymi stanowiskami w 606 przedsiębiorstwach 13 za rok 1955 ilustruje tablica 8. Analizując tę tablicę trzeba zwrócić uwagę na dwa interesujące momenty. Po pierwsze, istnieje stały związek pomiędzy wynagrodzeniem czterech najwyżej płatnych dyrektorów drugi zastępca osiąga średnio 73% wynagrodzenia swojego zwierzchnika, trzeci zastępca — średnio czwarty zastępca — 52%. Po wtóre, jak wynika z tabeli, powyżej średniej opłacają głównych dyrektorów przedsiębiorstwa w następujących gałęziach przemysłu: kopalnictwo rud, chemiczny, farmaceutyczny i kosmetyczny, spożywczy, papierniczy, tekturowy, naftowy i gumowy. Na drugim krańcu znajduje się kolejnictwo, opłacające dyrektorów niższych szczebli najgorzej w porównaniu do dyrektora naczelnego.

To samo badanie wykazało, że istnieje związek między wynagrodzeniem naczelnego dyrektora przedsiębiorstwa i zbytem oraz zyskami. Zakres płac wahał się od niskich — 36 000 doi. w przedsiębiorstwach O zyskach równych 3 mil. doi. do wysokich, wynoszących 210 tys. doi. dla przedsiębiorstw o zyskach równych 40 mil. doi. Bez względu na wysokość zysków najwyższe pensje otrzymywali dyrektorzy naczelni w przemyśle samochodowym, farmaceutycznym, kosmetycznym, w handlu detalicznym oraz przemyśle włókienniczym, podczas gdy najniższe stawki płacono w przemyśle metalowym, naftowym, kolejnictwie I zakładach użyteczności publicznej. Wyjaśnia chyba tę sytuację fakt, że pierwsza grupa przedsiębiorstw zalicza się do przemysłów, w których istnieje twórcza konkurencja, wymagająca od dyrektorów wysokich kwalifikacji we wprowadzaniu nowych wyrobów oraz stosowania nowych metod produkcji. Wydaje się, że na rynku pracy po prostu brakuje osób o takich kwalifikacjach.

Leave a Reply