CECHY DOBREGO KIEROWNIKA
rss feed

CECHY DOBREGO KIEROWNIKA

Na ocenę taką składają się: 1) znajomość pracy kierowniczej pewne cechy, które mogą mieć duży wpływ na podniesienie efektywności pracy kierownika. Należą do nich: inteligencja, umiejętność przewodzenia, łatwość porozumiewania się z ludźmi, logiczne rozumowanie, zainteresowania kulturalne, wartości moralne, umiejętność właściwej oceny oraz inicjatywa. Lista tych wymagań jest pokaźna. Prawie każdą z tych cech — z nielicznymi wyjątkami — może w sobie rozwinąć inteligentny człowiek i każda z nich przyczynia się do sprawnego wykonywania funkcji kierownika.

– 1. Inteligencja. Jedną z niezbędnych cech kierownika jest jego wyższy poziom inteligencji, przynajmniej w stosunku do średniego poziomu inteligencji jego pracowników. Inteligencja umożliwia kierownikowi zrozumienie skomplikowanych wzajemnych powiązań pomiędzy działającymi w przedsiębiorstwie siłami, ich prawidłową ocenę i proponowanie kierunków działania prowadzących do obranego celu. Kierownik działa w warunkach, w których różne czynniki wpływają na siebie wzajemnie. Siły działające w przedsiębiorstwie nie są wymierne, a ich wpływ ulega zmianom. Dlatego kierownik nie może spowodować, aby wszystkie inne czynniki pozostały niezmienione gdy chce wyodrębnić jeden i określić jego ciężar gatunkowy. Chester I. Barnard tak pisze o znaczeniu poziomu inteligencji kierowników: „Muszą oni znać formalne aspekty skomplikowanej organizacji przedsiębiorstwa, umieć dostrzegać wzajemne powiązania między poszczególnymi komórkami, umieć we właściwy sposób kojarzyć zjawiska technologiczne, ekonomiczne, finansowe, społeczne i prawne. Wyjaśnienie tych skomplikowanych spraw podwładnym wymaga niewątpliwie umiejętności rozróżniania, klasyfikowania, logicznego rozumowania i analizowania i to nie może podlegać dyskusji” 8.

– 2. Przywództwo. Drugą cechą !potrzebną kierownikom jest umiejętność przewodzenia. Większość przedsiębiorstw to swego rodzaju zespolona działalność opierająca się na współistnieniu czynników materialnych i ludzkiego. Część pracowników trzeba przekonać, aby swoim wysiłkiem przyczynili się do osiągnięcia celów przedsiębiorstwa, celów, które znają, rozumieją i w których słuszność wierzą. Osoba, która potrafi ich do tego nakłonić, jest przywódcą. Grupy, przywódcy i cele działalności powiązane są wzajemnymi współzależnościami. Grupa wysuwa przywódcę na pierwsze miejsce, gdy jest przekonana, że dzięki niemu osiągnie swoje osobiste cele przywódca z kolei potrzebuje współpracy grupy dla osiągnięcia własnych celów. Natomiast cel przedsiębiorstwa osiąga się przez zharmonizowaną działalność przywódcy i grupy. Zatem warunkiem zapewniającym osiągnięcie tych trzech celów jest harmonia działania.

– 3. Umiejętność porozumiewania się z ludźmi. Ludzie nie mogą wspólnie żyć, nie mówiąc już o wspólnej pracy, bez możliwości wzajemnego porozumiewania się. Umiejętność przekazywania myśli i informacji jest w przedsiębiorstwie sprawą pierwszorzędnej wagi. Kierownicy muszą poznać swoje otoczenie, swoje powiązania z innymi, muszą dowiedzieć się, co mają robić, jak wykonywać swoją pracę oraz jakie kwalifikacje potrzebne są dla jej wykonania. Muszą być w stałym kontakcie z podwładnymi, dostawcami i odbiorcami w ciągu dnia wysłuchują tysięcy słów i sami wypowiadają je do innych. Kierownicy częściej niż inni znajdują się w centrum tej „lawiny słów”. Otrzymują informacje z wielu źródeł, systematyzują je i przekazują innym osobom w sposób dla nich zrozumiały zinterpretowane przez siebie wiadomości. Umiejętność odbierania, analizowania i przekazywania myśli jest więc cechą, która w dużym stopniu ułatwia kierownikom przekonywanie zarówno kolegów jak i podwładnych.

– 4. Umiejętność stosowania metod naukowych. Dogłębne szkolenie kierowników w stosowaniu metod naukowych rozwija w nich umiejętność logicznego myślenia i tym samym ułatwia podejmowanie decyzji. Ze względu na złożoność problemów przedsiębiorstwa kierownik, który musi decydować o sprawach zasadniczej wagi, powinien do nich podchodzić w sposób logiczny. Znajomość naukowych metod rozumo- czenie. Z biegiem czasu określenie to nabrało treści emocjonalnej i często używa się go bezkrytycznie. W pierwotnym i dosłownym znaczeniu „awansowanie z wewnątrz przedsiębiorstwa” jest to awansowanie na stanowiska kierownicze pracowników szeregowych, czy awansowanie robotników na stanowiska kierowników oddziałów, a następnie wyżej, w górę hierarchii organizacyjnej. Można sobie więc wyobrażać, że do przedsiębiorstwa napływają nowi pracownicy na stanowiska nie kierownicze i spośród tych osób rekrutuje się kierowników najniższego szczebla, których następnie awansuje się na wyższe stanowiska.

Leave a Reply